{"id":1624,"date":"2019-11-02T09:53:24","date_gmt":"2019-11-02T08:53:24","guid":{"rendered":"https:\/\/e-polish.eu\/blog\/?p=1624"},"modified":"2019-11-02T09:53:24","modified_gmt":"2019-11-02T08:53:24","slug":"pare-slow-o-mojej-mamie","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/e-polish.eu\/sklep\/blog\/pare-slow-o-mojej-mamie\/","title":{"rendered":"Par\u0119 s\u0142\u00f3w o mojej mamie"},"content":{"rendered":"

Mia\u0142am 45 lat, gdy moja mama zachorowa\u0142a na Alzheimera. Z pocz\u0105tku nikt niczego nie zauwa\u017cy\u0142 \u2013 owszem, gubi\u0142a klucze, myli\u0142a imiona wnuk\u00f3w, zapomina\u0142a odpisa\u0107 na maila. Potem zacz\u0119\u0142a zapomina\u0107 s\u0142\u00f3w. Najpierw tych bardziej wyszukanych, m\u00f3wi\u0142a dobry<\/em> zamiast przepyszny<\/em>, inny<\/em> zamiast wyj\u0105tkowy<\/em>. To te\u017c nie dziwi\u0142o specjalnie, pochodzi\u0142a z prostej, imigranckiej rodziny i nigdy nie mia\u0142a talentu do j\u0119zyk\u00f3w. Do lekarza zaprowadzili\u015bmy j\u0105 po tym, jak wysz\u0142a rano do sklepu i nie wr\u00f3ci\u0142a. Znale\u017ali\u015bmy j\u0105 pod wiecz\u00f3r – ja j\u0105 znalaz\u0142am. Siedzia\u0142a na \u0142awce pod sklepem i trz\u0119s\u0142a si\u0119 z zimna. Gdy mnie zobaczy\u0142a, po policzku sp\u0142yn\u0119\u0142a jej ma\u0142a \u0142ezka. \u017badna z nas nic nie powiedzia\u0142a, wzi\u0119\u0142am j\u0105 pod r\u0119k\u0119 i zaprowadzi\u0142am do mieszkania. Nast\u0119pnego dnia posz\u0142a do lekarza.<\/p>\n

Po diagnozie nie wr\u00f3ci\u0142a ju\u017c do siebie na Brooklyn, nie mog\u0142a d\u0142u\u017cej mieszka\u0107 sama. Z m\u0119\u017cem przenie\u015bli\u015bmy si\u0119 do salonu, a mam\u0119 ulokowali\u015bmy w naszej sypialni. Choroba post\u0119powa\u0142a – w szafkach pojawia\u0142y si\u0119 dziesi\u0105tki opakowa\u0144 kisielu, kt\u00f3rego nawet nie jad\u0142a, nieraz znajdowa\u0142am talerze z resztkami obiadu schowane pod \u0142\u00f3\u017ckiem. Czasem przychodzi\u0142a do mnie m\u00f3wi\u0105c, \u017ce kto\u015b okrad\u0142 j\u0105 w sklepie. Potem odnajdywa\u0142am pieni\u0105dze upchni\u0119te pod dywan lub do opakowa\u0144 po makaronie. Objawy by\u0142y m\u0119cz\u0105ce, przeszukiwanie domu nu\u017cy\u0142o, a jednak da\u0142o si\u0119 przyzwyczai\u0107 do takiego \u017cycia. Niekiedy mama zadawa\u0142a dziwne pytania, chcia\u0142a wiedzie\u0107, co u taty, gdzie teraz mieszka jamnik Bobby i czemu nie chodzimy razem do ma\u0142ego polskiego sklepiku na Greenpoincie , kt\u00f3ry od wielu lat ju\u017c nie istnia\u0142. Doskonale pami\u0119tam pa\u017adziernikowy wiecz\u00f3r, gdy po wyczerpuj\u0105cym dniu uda\u0142o mi si\u0119 w ko\u0144cu zasn\u0105\u0107 w fotelu. Ze snu wyrwa\u0142 mnie d\u017awi\u0119k telefonu.
\n– Tak s\u0142ucham?
\n– Czy rozmawiam z pani\u0105 Lee? \u2013 po drugiej stronie odezwa\u0142 si\u0119 mocno poirytowany g\u0142os.
\n– Tak, to ja. W czym mog\u0119 pom\u00f3c?
\n– Radzi\u0142bym pani nie \u017cartowa\u0107 nigdy wi\u0119cej w ten spos\u00f3b, to by\u0142o okrutne! \u2013 g\u0142os lekko si\u0119 za\u0142ama\u0142.
\n– Przepraszam, chyba mnie pan z kim\u015b pomyli\u0142\u2026 – poczu\u0142am narastaj\u0105cy niepok\u00f3j.
\n– To nie pani dzwoni\u0142a do mnie popo\u0142udniu?
\n– Nieeee \u2013 zawaha\u0142am si\u0119 \u2013 to mog\u0142a by\u0107 moja mama.
\n– C\u00f3\u017c, kto\u015b dzwoni\u0142 i m\u00f3wi\u0142, \u017ce moja mama zostawi\u0142a chust\u0119, kiedy by\u0142a wczoraj z wizyt\u0105 i, \u017ceby jutro po ni\u0105 wr\u00f3ci\u0142a.
\n– Z pewno\u015bci\u0105 nie by\u0142o u nas pana mamy\u2026 – po niepokoju nie zosta\u0142 \u015blad, zast\u0105pi\u0142a go irytacja.
\n– Wiem, \u017ce nie by\u0142o \u2013 po drugiej stronie us\u0142ysza\u0142am wyra\u017ane westchni\u0119cie \u2013 mama nie \u017cyje od dw\u00f3ch lat.<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

P\u00f3\u017aniej zorientowa\u0142am si\u0119, \u017ce to by\u0142y jeszcze te dobre czasy, a najgorsze mia\u0142o dopiero nadej\u015b\u0107. W sierpniu m\u0105\u017c wyjecha\u0142 na konferencj\u0119 i nigdy nie wr\u00f3ci\u0142. Zadzwoni\u0142 i powiedzia\u0142, \u017ce nie m\u00f3g\u0142 ju\u017c wytrzyma\u0107, \u017ce mnie kocha, ale nie umie tak \u017cy\u0107, \u017ce zosta\u0142by tylko w wypadku, gdybym umie\u015bci\u0142a mam\u0119 w odpowiednim zak\u0142adzie. Odpowiedzia\u0142am mu uprzejmie, \u017ce nie widz\u0119 takiej mo\u017cliwo\u015bci i od\u0142o\u017cy\u0142am s\u0142uchawk\u0119. Mama s\u0142ab\u0142a, nik\u0142a w oczach, szykowanie ubra\u0144 przesta\u0142o wystarcza\u0107, trzeba by\u0142o j\u0105 ubiera\u0107, wi\u0105za\u0107 buty. Nigdy nie zapomn\u0119 pierwszego razu, gdy musia\u0142am jej zawi\u0105za\u0107 \u015bliniaczek przed jedzeniem. Po obiedzie sp\u0119dzi\u0142am d\u0142ugie godziny siedz\u0105c na fotelu, patrz\u0105c w \u015bcian\u0119 i pr\u00f3buj\u0105c pozby\u0107 si\u0119 tego obrazu z g\u0142owy. Wiedzia\u0142am, \u017ce mo\u017ce by\u0107 bardzo \u017ale, a jednak nie spodziewa\u0142am si\u0119 tego, co mo\u017ce jeszcze nadej\u015b\u0107. Z pocz\u0105tku my\u015bla\u0142am, \u017ce mama ca\u0142kowicie traci zdolno\u015b\u0107 m\u00f3wienia, \u017ce pozapomina\u0142a wszystkich s\u0142\u00f3w, denerwowa\u0142am si\u0119, gdy odpowiedzenie na proste pytanie zabiera\u0142o jej kilka minut. Z czasem dotar\u0142o do mnie, \u017ce wymy\u015blone s\u0142owa otaczaj\u0105ce proste wyrazy, nie s\u0105 tak naprawd\u0119 otoczone wymy\u015blone. Rozpoznawa\u0142am s\u0142owo babcia<\/em>, kt\u00f3re m\u00f3wi\u0142a patrz\u0105c na stare zdj\u0119cia, pami\u0119ta\u0142am z dzieci\u0144stwa wyraz dom<\/em>. A zatem mama nie traci\u0142a zdolno\u015bci m\u00f3wienia, na staro\u015b\u0107 wr\u00f3ci\u0142a do ojczystego j\u0119zyka\u2026 Zatrudni\u0142am piel\u0119gniark\u0119 polskiego pochodzenia i z powrotem wr\u00f3ci\u0142am do pracy, \u017ceby m\u00f3c nas dalej utrzymywa\u0107. Ka\u017cdego wieczora siada\u0142am z kobiet\u0105 i dopytywa\u0142am, o czym m\u00f3wi\u0142a mama. Czasem wola\u0142am nie wiedzie\u0107, nie s\u0142ysze\u0107, \u017ce pyta\u0142a o tat\u0119, jak opowiada\u0142a, \u017ce kto\u015b musia\u0142 jej zabra\u0107 jej ma\u0142\u0105 c\u00f3reczk\u0119, bo nie widzia\u0142a jej od wiek\u00f3w. Przez jaki\u015b czas wydawa\u0142o si\u0119, \u017ce jest lepiej, \u017ce obecno\u015b\u0107 opiekunki s\u0142u\u017cy matce, nowa praca by\u0142a zupe\u0142nie przyjemna, zarabia\u0142am te\u017c ca\u0142kiem nie\u017ale, par\u0119 razy odwa\u017cy\u0142am si\u0119 wyj\u015b\u0107 wieczorem na miasto. \u015aci\u0105gn\u0119\u0142am aplikacje i jad\u0105c poci\u0105giem do pracy stara\u0142am si\u0119 nauczy\u0107 mo\u017cliwie najwi\u0119cej polskiego. Wtedy zn\u00f3w si\u0119 popsu\u0142o, mama zacz\u0119\u0142a by\u0107 agresywna, nie chcia\u0142a je\u015b\u0107, a na b\u0142agania opiekunki odpowiada\u0142a, \u017ce chce pojecha\u0107 do Polski. I zn\u00f3w musia\u0142am ulec.<\/p>\n

Nasze bilety samolotowe zosta\u0142y zakupione na po\u0142ow\u0119 pa\u017adziernika. Przez stron\u0119 internetow\u0105 uda\u0142o mi si\u0119 wynaj\u0105\u0107 mieszkanie niedaleko od centrum. Wys\u0142a\u0142am maile z CV w par\u0119 miejsc i liczy\u0142am na to, \u017ce gdzie\u015b musz\u0105 mnie przecie\u017c przyj\u0105\u0107. Odk\u0105d opiekunka powiedzia\u0142a jej, \u017ce wraca do kraju, mama jakby od\u017cy\u0142a, zn\u00f3w zacz\u0119\u0142a je\u015b\u0107, bez k\u0142\u00f3tni bra\u0142a leki. Gdy nie patrzy\u0142am, pakowa\u0142a rzeczy na podr\u00f3\u017c do ekologicznej torby na zakupy. W dzie\u0144 odjazdu mama kaza\u0142a sobie ubra\u0107 koszul\u0119 z absurdalnie du\u017c\u0105 ilo\u015bci\u0105 guzik\u00f3w, a gdy wysz\u0142am z pokoju, widzia\u0142am, jak z kieszeni szlafroka wyjmuje szmink\u0119 i pr\u00f3buje ni\u0105 sobie pomalowa\u0107 usta. Zadr\u017ca\u0142am, po policzku sp\u0142yn\u0119\u0142a mi pojedyncza \u0142za, po chwili wr\u00f3ci\u0142am z lusterkiem.<\/p>\n

Pierwsze co zobaczy\u0142am w Polsce to jesie\u0144 \u2013 br\u0105zowe, pomara\u0144czowe li\u015bcie na drzewach otaczaj\u0105cych pas startowy, stoj\u0105c na szczycie schodk\u00f3w wype\u0142ni\u0142am ca\u0142e moje p\u0142uca jesieni\u0105. Przez chwil\u0119 nie by\u0142am kobiet\u0105 ko\u0142o pi\u0119\u0107dziesi\u0105tki opiekuj\u0105c\u0105 si\u0119 schorowan\u0105 matk\u0105, przez chwil\u0119 by\u0142am m\u0142od\u0105 dziewczyn\u0105, kt\u00f3ra przyjecha\u0142a do ca\u0142kiem nieznanego kraju \u2013 dziewczyn\u0105, kt\u00f3ra z nadziej\u0105 czeka na ka\u017cdy nowy dzie\u0144. Musia\u0142am si\u0119 cofn\u0105\u0107 ze schod\u00f3w, wr\u00f3ci\u0107 do kabiny i czeka\u0107, a\u017c zjawi si\u0119 steward gotowy znie\u015b\u0107 w\u00f3zek mojej mamy. Ludzie wychodzili powoli, a ona wykrzykiwa\u0142a co\u015b g\u0142o\u015bno. Po brodzie \u015bcieka\u0142a jej kropelka \u015bliny, kt\u00f3r\u0105 wytar\u0142am ukradkiem. Szybko sprawdzi\u0142am znaczenie s\u0142owa, kt\u00f3re wykrzykiwa\u0142a \u201ekomuni\u015bci\u201d, nic dziwnego, \u017ce ludzie dziwnie si\u0119 patrzyli. Z lotniska wysz\u0142y\u015bmy ponad godzin\u0119 p\u00f3\u017aniej, rozmowny taks\u00f3wkarz zagadywa\u0142 mam\u0119 i co jaki\u015b czas rzuca\u0142 mi przedziwne spojrzenia, nie wiem, co mog\u0142a mu naopowiada\u0107. Pod kamienic\u0105 poprosi\u0142am go, \u017ceby pom\u00f3g\u0142 mi wnie\u015b\u0107 w\u00f3zek, co zgodzi\u0142 si\u0119 zrobi\u0107, za dodatkowe \u201edwie dyszki\u201d. Niezauwa\u017cone przez nikogo przemkn\u0119\u0142y\u015bmy do mieszkania, schowa\u0142y\u015bmy si\u0119 przed t\u0142umem obco\u015bci.<\/p>\n

Przez okna mieszkania wpada\u0142o ciep\u0142e, z\u0142ociste \u015bwiat\u0142o. Tak bardzo chcia\u0142am wyj\u015b\u0107, rozejrze\u0107 si\u0119 po okolicy, nacieszy\u0107 si\u0119 ch\u0142odnym, jesiennym powietrzem – nie mog\u0142am, otworzy\u0142am wi\u0119c okno. Dwa dni p\u00f3\u017aniej po raz pierwszy odwiedzili nas s\u0105siedzi. Z samego rana obudzi\u0142o mnie pukanie, za drzwiami sta\u0142a niska, ko\u015bcista staruszka. Widzia\u0142am, jak mi si\u0119 przygl\u0105da, jak rejestruje ka\u017cdy szczeg\u00f3\u0142 mojego wygl\u0105du, gdy sko\u0144czy\u0142a ogl\u0119dziny, bardzo powoli, dobitnie akcentuj\u0105c ka\u017cde s\u0142owo powiedzia\u0142a:
\n– Przyjecha\u0142a pani z Chin?
\nZrozumia\u0142am, o co pyta i zaczerwieni\u0142am si\u0119 lekko, a wi\u0119c w Polsce sko\u015bne oczy oznaczaj\u0105 Chi\u0144czyka\u2026 Chcia\u0142am jej powiedzie\u0107, \u017ce jestem p\u00f3\u0142 Polk\u0105, p\u00f3\u0142 Koreank\u0105, ale nie wiedzia\u0142am jak to powiedzie\u0107.
\n– Nie Chin, ja z USA.
\nPokiwa\u0142a g\u0142ow\u0105 i zamrucza\u0142a co\u015b pod nosem, poczu\u0142am si\u0119 zobowi\u0105zana do wyja\u015bnie\u0144.
\n– Mama z Polska, ma Alzheimer.
\nStarsza pani z gracj\u0105 przecisn\u0119\u0142a si\u0119 obok mnie w drzwiach i ruszy\u0142a w kierunku pokoju pozostawiaj\u0105c mnie zszokowan\u0105 w progu. Musia\u0142a zna\u0107 to mieszkanie, zdawa\u0142a si\u0119 doskonale wiedzie\u0107, gdzie idzie. Zatrzyma\u0142a si\u0119 dopiero przy wej\u015bciu do pokoju, z krzywym u\u015bmiechem spojrza\u0142a na moj\u0105 przera\u017con\u0105 min\u0119.
\n– Jestem p \u2013 i \u2013 e \u2013 l \u2013 \u0119 \u2013 g \u2013 n \u2013 i \u2013 a \u2013 r \u2013 k \u2013 \u0105.
\nPopatrzy\u0142a na mnie z dziwnym wyrazem twarzy, w jej oczach widzia\u0142am wyra\u017anie, za jak g\u0142upi\u0105 mnie uwa\u017ca.
\n– Jestem plus \u2013 minus doktorem.
\nPokiwa\u0142am g\u0142ow\u0105. Z odleg\u0142o\u015bci obserwowa\u0142am, jak podchodzi do mamy, jak m\u00f3wi co\u015b do niej mi\u0142ym, prawie czu\u0142ym g\u0142osem. Mama otworzy\u0142a oczy i szeroko si\u0119 u\u015bmiechn\u0119\u0142a. S\u0105siadka zapyta\u0142a o co\u015b, a gdy mama odpowiada\u0142a w jej oczach za\u015bwieci\u0142y si\u0119 iskierki. Mama chc\u0105c si\u0119 napi\u0107 si\u0119gn\u0119\u0142a po fili\u017cank\u0119 stoj\u0105c\u0105 przy \u0142\u00f3\u017cku, ale tylko j\u0105 potr\u0105ci\u0142a, kobieta bez zmru\u017cenia oka napoi\u0142a j\u0105 herbat\u0105 i dyskretnie otar\u0142a str\u00f3\u017ck\u0119 napoju sp\u0142ywaj\u0105c\u0105 po brodzie chorej. Nasze spojrzenia si\u0119 spotka\u0142y, s\u0105siadka unios\u0142a w g\u00f3r\u0119 kciuk i pomacha\u0142a r\u0119k\u0105 na znak, \u017ce mog\u0119 i\u015b\u0107 je\u015bli chc\u0119. Czy chcia\u0142am? Owszem, kto jednak zostawi\u0142by chor\u0105 mam\u0119 z kobiet\u0105, kt\u00f3ra bez zapytania wtargn\u0119\u0142a do mieszkania.<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

Nast\u0119pnego dnia pani Stenia zn\u00f3w przysz\u0142a, kolejnego r\u00f3wnie\u017c. Tydzie\u0144 p\u00f3\u017aniej cz\u0119\u015bciowo po polsku, cz\u0119\u015bciowo na migi oznajmi\u0142a mi, \u017ce nie ma co marnowa\u0107 tak pi\u0119knej pogody, tylko trzeba zabra\u0107 mam\u0119 na spacer. Spacerowa\u0142y\u015bmy wi\u0119c w tr\u00f3jk\u0119, ja pcha\u0142am w\u00f3zek, a Pani Stenia i mama rozmawia\u0142y. Rozumia\u0142am tylko co kt\u00f3re\u015b zdanie, a i tak po\u0142owa z tego, co rozumia\u0142am nie by\u0142a prawd\u0105. S\u0142ucha\u0142am wi\u0119c w milczeniu, nas\u0142uchiwa\u0142am imion, nazwisk, miejsc. W po\u0142owie grudnia mamie si\u0119 pogorszy\u0142o. Ca\u0142ymi dniami le\u017ca\u0142a, gdy przychodzi\u0142a s\u0105siadka na chwil\u0119 si\u0119 o\u017cywia\u0142a, po czym prawie od razu zapada\u0142a w sw\u00f3j p\u00f3\u0142 sen. Pewnego wieczora Pani Stenia przysiad\u0142a si\u0119 do mnie w kuchni i opieku\u0144czym gestem po\u0142o\u017cy\u0142a swoj\u0105 d\u0142o\u0144 na mojej d\u0142oni.
\n– Mama umrze, ma\u0142o czasu \u2013 pokaza\u0142a na zegarek.
\nPokiwa\u0142am g\u0142ow\u0105, nie p\u0142aka\u0142am, doskonale wiedzia\u0142am, \u017ce tak w\u0142a\u015bnie musi by\u0107. Wiedzia\u0142am, \u017ce nie b\u0119dzie lepiej, \u017ce czekaj\u0105 mnie tygodnie, mo\u017ce miesi\u0105ce karmienia, przewijania, m\u00f3wienia bez odpowiedzi.
\n– Nie, nie, mama musi co\u015b zrobi\u0107! \u2013 w jej g\u0142osie us\u0142ysza\u0142am desperacj\u0119.
\n– Musi? Zrobi\u0107?
\nStaruszka poczeka\u0142a, a\u017c odnajd\u0119 s\u0142\u00f3wka w translatorze.
\n– Co zrobi\u0107?
\n– Odwiedzi\u0107 dom rodzinny.<\/p>\n

Z wycieczk\u0105 trzeba by\u0142o dzia\u0142a\u0107 szybko, stan mamy pogarsza\u0142 si\u0119 z dnia na dzie\u0144. Na wie\u015b zawi\u00f3z\u0142 nas wnuk pani Steni. Pierwszy raz zobaczy\u0142am wtedy polsk\u0105 wie\u015b, o\u015bnie\u017cone pola, ma\u0142e domki schowane po\u015br\u00f3d wzg\u00f3rz. Zatrzymali\u015bmy si\u0119 na skrzy\u017cowaniu dw\u00f3ch ulic, dooko\u0142a porozrzucane by\u0142y domostwa – stare, zaniedbane, na skraju ruiny. Starsza pani zapyta\u0142a o co\u015b mam\u0119, a ona pokiwa\u0142a g\u0142ow\u0105. Wysiad\u0142am z samochodu i po raz pierwszy spojrza\u0142am na dom, z kt\u00f3rego pochodzi\u0142a moja mama. Widzia\u0142am podupad\u0142\u0105 chatk\u0119, wielk\u0105 dzia\u0142k\u0119 poro\u015bni\u0119t\u0105 pozbawionymi li\u015bci krzakami. Wnuk pani Steni wzi\u0105\u0142 mam\u0119 na ramiona i wszed\u0142 za ogrodzenie. Rozejrza\u0142am si\u0119 niespokojnie, ale dotar\u0142o do mnie, \u017ce w Polsce nikt mnie nie zastrzeli za wej\u015bcie na teren pustej posesji. By\u0142 mr\u00f3z, nigdzie miejsca, \u017ceby usi\u0105\u015b\u0107, obr\u00f3cony w ruin\u0119 domek by\u0142 zamkni\u0119ty na klucz. Mama p\u0142aka\u0142a i cicho szepta\u0142a do pani Steni. Ja sta\u0142am w milczeniu nie mog\u0105c dzieli\u0107 jej cierpienia, nie rozumiej\u0105c s\u0142\u00f3w wypowiadanych mi\u0119dzy spazmami. Mog\u0142am tylko kontemplowa\u0107 miejsce, kt\u00f3re powinno by\u0107 mi bliskie, a tymczasem wywo\u0142ywa\u0142o we mnie tylko wsp\u00f3\u0142czucie.<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

Tydzie\u0144 p\u00f3\u017aniej kontakt z mam\u0105 si\u0119 urwa\u0142, budzi\u0142a si\u0119 tylko na chwil\u0119, zn\u00f3w zasypia\u0142a. Nie jad\u0142a zbyt wiele, nic nie m\u00f3wi\u0142a. Umar\u0142a dwa tygodnie p\u00f3\u017aniej, odesz\u0142a, gdy my\u0142am z\u0119by. Zanim posz\u0142am do \u0142azienki przebra\u0142am j\u0105, poca\u0142owa\u0142am i powiedzia\u0142am, \u017ce zaraz wr\u00f3c\u0119. W \u0142azience by\u0142am d\u0142u\u017cej ni\u017c zamierza\u0142am, zbyt d\u0142ugo przegl\u0105da\u0142am si\u0119 w lustrze, zbyt d\u0142ugo ogl\u0105da\u0142am wory pod oczami, szuka\u0142am siwych w\u0142os\u00f3w, zbyt d\u0142ugo my\u0142am z\u0119by. Gdy wr\u00f3ci\u0142am, ju\u017c jej nie by\u0142o.<\/p>\n

W dniu pogrzebu obudzi\u0142 mnie telefon.
\n– Halo?
\n– To ja kochanie, tak mi przykro\u2026
\n– Kochanie?
\n– Pomy\u015bla\u0142em, \u017ce teraz, gdy wr\u00f3cisz do Stan\u00f3w mogliby\u015bmy spr\u00f3bowa\u0107 jeszcze raz, da\u0107 sobie jeszcze jedn\u0105 szans\u0119, tylko my dwoje, wci\u0105\u017c ci\u0119 kocham\u2026
\n– Ja te\u017c ci\u0119 kocham \u2013 westchn\u0119\u0142am g\u0142\u0119boko i poczu\u0142am, \u017ce w oczach zaczynaj\u0105 mi si\u0119 gromadzi\u0107 \u0142zy \u2013 ale ja ju\u017c nie wr\u00f3c\u0119 do USA. Zostaj\u0119 tutaj, w Polsce.<\/p>\n

Autor: Julia Stempek<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Mia\u0142am 45 lat, gdy moja mama zachorowa\u0142a na Alzheimera. Z pocz\u0105tku nikt niczego nie zauwa\u017cy\u0142 \u2013 owszem, gubi\u0142a klucze, myli\u0142a […]<\/p>\n","protected":false},"author":7909,"featured_media":1626,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_uag_custom_page_level_css":"","site-sidebar-layout":"default","site-content-layout":"","ast-site-content-layout":"default","site-content-style":"default","site-sidebar-style":"default","ast-global-header-display":"","ast-banner-title-visibility":"","ast-main-header-display":"","ast-hfb-above-header-display":"","ast-hfb-below-header-display":"","ast-hfb-mobile-header-display":"","site-post-title":"","ast-breadcrumbs-content":"","ast-featured-img":"","footer-sml-layout":"","ast-disable-related-posts":"","theme-transparent-header-meta":"","adv-header-id-meta":"","stick-header-meta":"","header-above-stick-meta":"","header-main-stick-meta":"","header-below-stick-meta":"","astra-migrate-meta-layouts":"default","ast-page-background-enabled":"default","ast-page-background-meta":{"desktop":{"background-color":"","background-image":"","background-repeat":"repeat","background-position":"center center","background-size":"auto","background-attachment":"scroll","background-type":"","background-media":"","overlay-type":"","overlay-color":"","overlay-opacity":"","overlay-gradient":""},"tablet":{"background-color":"","background-image":"","background-repeat":"repeat","background-position":"center center","background-size":"auto","background-attachment":"scroll","background-type":"","background-media":"","overlay-type":"","overlay-color":"","overlay-opacity":"","overlay-gradient":""},"mobile":{"background-color":"","background-image":"","background-repeat":"repeat","background-position":"center center","background-size":"auto","background-attachment":"scroll","background-type":"","background-media":"","overlay-type":"","overlay-color":"","overlay-opacity":"","overlay-gradient":""}},"ast-content-background-meta":{"desktop":{"background-color":"var(--ast-global-color-5)","background-image":"","background-repeat":"repeat","background-position":"center center","background-size":"auto","background-attachment":"scroll","background-type":"","background-media":"","overlay-type":"","overlay-color":"","overlay-opacity":"","overlay-gradient":""},"tablet":{"background-color":"var(--ast-global-color-5)","background-image":"","background-repeat":"repeat","background-position":"center center","background-size":"auto","background-attachment":"scroll","background-type":"","background-media":"","overlay-type":"","overlay-color":"","overlay-opacity":"","overlay-gradient":""},"mobile":{"background-color":"var(--ast-global-color-5)","background-image":"","background-repeat":"repeat","background-position":"center center","background-size":"auto","background-attachment":"scroll","background-type":"","background-media":"","overlay-type":"","overlay-color":"","overlay-opacity":"","overlay-gradient":""}},"footnotes":""},"categories":[1965],"tags":[2023,2453,3019,3051,3243,3395,3451,3565,3629,3639,3901],"class_list":["post-1624","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-opowiadanie-na-kazdy-miesiac","tag-alzheimer","tag-imigracja","tag-obcosc","tag-opowiadanie","tag-polska","tag-powrot-do-korzeni","tag-przeprowadzka","tag-rozstanie","tag-smierc","tag-smutne-opowiadanie","tag-usa"],"aioseo_notices":[],"uagb_featured_image_src":{"full":["https:\/\/e-polish.eu\/sklep\/wp-content\/uploads\/2019\/11\/hands-1408480_1920.jpg",1906,535,false],"thumbnail":["https:\/\/e-polish.eu\/sklep\/wp-content\/uploads\/2019\/11\/hands-1408480_1920-150x150.jpg",150,150,true],"medium":["https:\/\/e-polish.eu\/sklep\/wp-content\/uploads\/2019\/11\/hands-1408480_1920-300x84.jpg",300,84,true],"medium_large":["https:\/\/e-polish.eu\/sklep\/wp-content\/uploads\/2019\/11\/hands-1408480_1920-768x216.jpg",768,216,true],"large":["https:\/\/e-polish.eu\/sklep\/wp-content\/uploads\/2019\/11\/hands-1408480_1920-1024x287.jpg",1024,287,true],"1536x1536":["https:\/\/e-polish.eu\/sklep\/wp-content\/uploads\/2019\/11\/hands-1408480_1920-1536x431.jpg",1536,431,true],"2048x2048":["https:\/\/e-polish.eu\/sklep\/wp-content\/uploads\/2019\/11\/hands-1408480_1920.jpg",1906,535,false],"page-small":["https:\/\/e-polish.eu\/sklep\/wp-content\/uploads\/2019\/11\/hands-1408480_1920-210x297.jpg",210,297,true],"woocommerce_thumbnail":["https:\/\/e-polish.eu\/sklep\/wp-content\/uploads\/2019\/11\/hands-1408480_1920-300x84.jpg",300,84,true],"woocommerce_single":["https:\/\/e-polish.eu\/sklep\/wp-content\/uploads\/2019\/11\/hands-1408480_1920-300x84.jpg",300,84,true],"woocommerce_gallery_thumbnail":["https:\/\/e-polish.eu\/sklep\/wp-content\/uploads\/2019\/11\/hands-1408480_1920-100x100.jpg",100,100,true],"lws_wr_thumbnail":["https:\/\/e-polish.eu\/sklep\/wp-content\/uploads\/2019\/11\/hands-1408480_1920-96x27.jpg",96,27,true],"lws_wr_thumbnail_small":["https:\/\/e-polish.eu\/sklep\/wp-content\/uploads\/2019\/11\/hands-1408480_1920-42x12.jpg",42,12,true]},"uagb_author_info":{"display_name":"Julia Stempek","author_link":"https:\/\/e-polish.eu\/sklep\/blog\/author\/jstempek\/"},"uagb_comment_info":0,"uagb_excerpt":"Mia\u0142am 45 lat, gdy moja mama zachorowa\u0142a na Alzheimera. Z pocz\u0105tku nikt niczego nie zauwa\u017cy\u0142 \u2013 owszem, gubi\u0142a klucze, myli\u0142a […]","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/e-polish.eu\/sklep\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1624","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/e-polish.eu\/sklep\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/e-polish.eu\/sklep\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/e-polish.eu\/sklep\/wp-json\/wp\/v2\/users\/7909"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/e-polish.eu\/sklep\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1624"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/e-polish.eu\/sklep\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1624\/revisions"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/e-polish.eu\/sklep\/wp-json\/wp\/v2\/media\/1626"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/e-polish.eu\/sklep\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1624"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/e-polish.eu\/sklep\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1624"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/e-polish.eu\/sklep\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1624"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}