![\"\"](\"https:\/\/e-polish.eu\/blog\/wp-content\/uploads\/2020\/03\/cat-1046544_1920-1280x951.jpg\")
<\/p>\nCa\u0142y pok\u00f3j wype\u0142niaj\u0105 pud\u0142a. Jest ich kilkana\u015bcie, mo\u017ce wi\u0119cej, wszystkie w wyblak\u0142ym br\u0105zowym kolorze, wszystkie otwarte, wyczekuj\u0105ce. Wi\u0119kszo\u015b\u0107 z nich jest pusta, tylko w niekt\u00f3rych znajduj\u0105 si\u0119 pojedyncze rzeczy. Z parapetu z cichym t\u0105pni\u0119ciem zeskakuje kot. Przechadza si\u0119 pomi\u0119dzy kartonami, ociera si\u0119 o nie, na ka\u017cdym zostawiaj\u0105c odrobin\u0119 kociego zapachu. Dokonawszy obchodu pokoju wskakuje na \u0142\u00f3\u017cko i usadawia si\u0119 na klatce piersiowej \u015bpi\u0105cej dziewczyny. Dziewczyna porusza si\u0119 delikatnie, mruczy co\u015b pod nosem, spod ko\u0142dry wysuwa si\u0119 ma\u0142a stopa z pomalowanymi na r\u00f3\u017cowo paznokciami. Koty uwielbiaj\u0105 stopy wysuwaj\u0105ce si\u0119 spod ko\u0142dry.<\/p>\n
W\u0142ochata bestia zamkni\u0119ta na balkonie w\u015bciekle drapie w szyb\u0119. Dziewczyna z zainteresowaniem spogl\u0105da na pogryzion\u0105 stop\u0119 – ju\u017c dawno powinna si\u0119 nauczy\u0107 spa\u0107 w skarpetkach. Normalnie nie pozwoli\u0142aby Kud\u0142aczowi drapa\u0107 w szyb\u0119, ale to nie jest normalny dzie\u0144. Nie ma \u017cadnego powodu, by troszczy\u0107 si\u0119 o szyb\u0119. Jutro to nawet nie b\u0119dzie ju\u017c jej szyba, to nie b\u0119dzie jej balkon, ani jej mieszkanie. Przez okno wpada ciep\u0142e zimowe \u015bwiat\u0142o, w kartonie stoj\u0105cym najbli\u017cej drzwi tyka cicho zegar. Dzwoni telefon, polonez A dur wype\u0142nia ca\u0142e mieszkanie.
\n– Emilka, spakowa\u0142a\u015b ju\u017c rzeczy? M\u00f3g\u0142bym po nie podjecha\u0107 za godzin\u0119, gdyby ci pasowa\u0142o.
\nNie odpowiada, bierze g\u0142\u0119boki oddech, otwiera usta, ale nie wychodzi spomi\u0119dzy nich \u017caden d\u017awi\u0119k.
\n– Emilka? Zn\u00f3w Ci si\u0119 to dzieje? Potrzebujesz pomocy, przyjecha\u0107?
\nPewnie mog\u0142aby mu odpowiedzie\u0107, pewnie nawet nie musia\u0142aby zbiera\u0107 ca\u0142ej swojej si\u0142y. A jednak przyjemnie jest nie m\u00f3c nic odpowiedzie\u0107, ca\u0142kowicie podda\u0107 si\u0119 emocjom.
\n– Wiem, \u017ce tam jeste\u015b, spokojnie. Napisz mi SMS, czy mam przyjecha\u0107. Jeste\u015b silniejsza ni\u017c my\u015blisz.
\nPisanie s\u0142\u00f3w jest prostsze, mimo wszystko ogranicza si\u0119 do zwyk\u0142ego \u201eNie\u201d, na \u201edzi\u0119kuj\u0119\u201d nie starcza jej si\u0142y.<\/p>\n
<\/p>\n
Z szafy wypada skarpetka, jest do\u015b\u0107 du\u017ca, \u017c\u00f3\u0142ta w r\u00f3\u017cowe p\u0105czki. Od dw\u00f3ch tygodni nie ma pary. Emilka podnosi j\u0105 i mocno \u015bciska w pi\u0119\u015bci. Powinna j\u0105 wyrzuci\u0107, pozby\u0107 si\u0119 jej wraz ze sportow\u0105 czapeczk\u0105, podartym T-shirtem i wieloma innymi rzeczami\u2026 Starannie uk\u0142ada j\u0105 na dnie kartonu. Innych ubra\u0144 nie sk\u0142ada, wrzuca do pud\u0142a k\u0142\u0119bi\u0105ce si\u0119 koszulki, pomi\u0119te koszule, jeansy. Ubrania \u0142atwo jest spakowa\u0107. Z sukienki, w kt\u00f3rej j\u0105 pozna\u0142a dawno ju\u017c wyros\u0142a, w czasie ich znajomo\u015bci zd\u0105\u017cy\u0142a ze cztery razy zmieni\u0107 ca\u0142\u0105 garderob\u0119. Ubrania nie nios\u0105 ze sob\u0105 wspomnie\u0144, s\u0105 nijakie, losowo dobierane, zawsze pachn\u0105ce tym samym p\u0142ynem do prania. Tylko, \u017ce ubra\u0144 jest ma\u0142o, zosta\u0142o mn\u00f3stwo innych rzeczy do spakowania, a ka\u017cda z tych rzeczy niesie wspomnienia. Zakleja karton r\u00f3\u017cow\u0105 ta\u015bm\u0105 klej\u0105c\u0105, nier\u00f3wnym pismem pisze \u201eubrania\u201d. Z malutkiego drzewka na parapecie opada li\u015b\u0107, Emilka podlewa je obficie z r\u00f3\u017cowej konewki, ale wie, \u017ce jest za p\u00f3\u017ano, nie mo\u017cna uratowa\u0107 czego\u015b, o co si\u0119 nie dba\u0142o. A ona nie umie o nic dba\u0107. Ca\u0142e jej staranie to momenty zapa\u0142u po\u015br\u00f3d zniech\u0119cenia, zapomnienia\u2026<\/p>\n
Wszystkie ksi\u0105\u017cki stoj\u0105 starannie ustawione na p\u00f3\u0142kach. Nie rusza\u0142a ich od dnia przed\u015bwi\u0105tecznych porz\u0105dk\u00f3w. Klara obudzi\u0142a j\u0105 wtedy z samego rana. Sta\u0142a nad ni\u0105 w dresach, spi\u0119tych w\u0142osach i ze \u015bciereczk\u0105 w d\u0142oni. Gdy Emilka przekr\u0119ci\u0142a si\u0119 na bok, stanowczo zerwa\u0142a z niej ko\u0142dr\u0119. Powiedzia\u0142a, \u017ce musz\u0105 koniecznie posprz\u0105ta\u0107 ca\u0142e mieszkanie, bo przyje\u017cd\u017ca jej Maciek, a on nie znosi ba\u0142aganu. Emilka nigdy nie cierpia\u0142a sprz\u0105ta\u0107, z min\u0105 m\u0119czennika siedzia\u0142a na wersalce i patrzy\u0142a jak Klara \u015bciera kurze.
\n– No nie sied\u017a tak \u2013 Klara spojrza\u0142a na ni\u0105 z wyrzutem \u2013 wiem, \u017ce to nie twoja ulubiona forma, ale jednak forma sp\u0119dzania razem czasu\u2026
\nEmilka wsta\u0142a niech\u0119tnie. To prawda, \u017ce nie sp\u0119dza\u0142y razem za du\u017co czasu. Ci\u0105gle co\u015b by\u0142o, kto\u015b je odwiedza\u0142, uczy\u0142y si\u0119, wychodzi\u0142y na imprezy. Na pocz\u0105tku, gdy postanowi\u0142y wyprowadzi\u0107 si\u0119 z dom\u00f3w i zamieszka\u0107 w \u201estudenckim mieszkaniu\u201d ca\u0142e dnie sp\u0119dza\u0142y razem. Razem si\u0119 malowa\u0142y, Emilka czesa\u0142a d\u0142ugie w\u0142osy przyjaci\u00f3\u0142ki w warkocze, Klara szykowa\u0142a \u015bniadania, po zaj\u0119ciach gotowa\u0142y razem obiady, wychodzi\u0142y biega\u0107 do parku, ogl\u0105da\u0142y filmy\u2026.
\nZacz\u0119\u0142y sprz\u0105ta\u0107, Klara z powa\u017cn\u0105 min\u0105 \u015bciera\u0142a kurze i uk\u0142ada\u0142a ksi\u0105\u017cki. Emilka zbiera\u0142a swoje rzeczy porozrzucane po ca\u0142ym mieszkaniu.
\n– Mo\u017ce nie musimy tego robi\u0107? Zabierzemy Ma\u0107ka do restauracji gdzie\u015b w centrum?
\n– I zostawimy wszystko porozk\u0142adane na \u015brodku? \u2013 zmarszczy\u0142a brwi.
\n– To brzmi jak niez\u0142y plan \u2013 roze\u015bmia\u0142a si\u0119 \u2013 nawet najta\u0144szy obiad na mie\u015bcie b\u0119dzie lepszy ni\u017c nasze warzywa z patelni\u2026
\n– Wiesz, \u017ce je\u015bli nie damy ich Ma\u0107kowi to b\u0119dziemy musia\u0142y same to zje\u015b\u0107?<\/p>\n
Telefon zadzwoni\u0142 w momencie, gdy siedzia\u0142y nad Wis\u0142\u0105 i zajada\u0142y si\u0119 kurczaczkami z KFC. Ma\u0107kowi co\u015b wypad\u0142o, nie b\u0119dzie m\u00f3g\u0142 przyjecha\u0107. Klara posmutnia\u0142a, przycich\u0142a, owin\u0119\u0142a si\u0119 szczelniej szalem. Zawia\u0142 ch\u0142odny wiatr. Gwar g\u0142os\u00f3w powoli zamiera\u0142, cisz\u0119 co jaki\u015b czas rozdziera\u0142 ryk smoka Wawelskiego. Klara opar\u0142a g\u0142ow\u0119 na jej ramieniu.
\n– Dotar\u0142o do mnie co\u015b strasznego \u2013 zadr\u017ca\u0142a lekko \u2013 opr\u00f3cz ciebie i Ma\u0107ka nie mam tak naprawd\u0119 nikogo bliskiego.
\nEmilka obj\u0119\u0142a j\u0105 mocno, wtuli\u0142a nos w pachn\u0105ce brzoskwiniowym szamponem w\u0142osy.
\n– To prawda, mo\u017ce masz tylko dwie osoby \u2013 w oczach zapiek\u0142y j\u0105 \u0142zy, wzi\u0119\u0142a g\u0142\u0119boki oddech \u2013 ale masz dwie osoby, kt\u00f3re Ci\u0119 kochaj\u0105 i kt\u00f3re nigdy Ci\u0119 nie zostawi\u0105, a to wi\u0119cej ni\u017c ma przeci\u0119tny cz\u0142owiek.
\nTo by\u0142 ostatni dobry dzie\u0144.<\/p>\n
Ksi\u0105\u017cki powoli l\u0105duj\u0105 na dnie pud\u0142a. W przeciwie\u0144stwie do ubra\u0144 s\u0105 uk\u0142adane starannie, alfabetycznie. Jest ich ma\u0142o, nie wype\u0142niaj\u0105 nawet po\u0142owy kartonu, wi\u0119kszo\u015b\u0107 ksi\u0105\u017cek nale\u017ca\u0142o do Klary. By\u0142y stare pe\u0142ne uwag, napis\u00f3w, zakre\u015ble\u0144, mia\u0142y pozaginane strony, by\u0142y wype\u0142nione jej osob\u0105. Emilka ma tylko podr\u0119czniki, lektury szkolne i te kt\u00f3re dosta\u0142a w prezencie, wi\u0119kszo\u015bci z nich nigdy nie przeczyta\u0142a. Co roku m\u00f3wi\u0142a Klarze, \u017ce nie chce \u017cadnej kolejnej, bo i tak nie przeczyta. Jest ich dziesi\u0119\u0107, dziesi\u0119\u0107 ksi\u0105\u017cek na dziesi\u0119\u0107 kolejnych urodzin, przez dziesi\u0119\u0107 lat ich przyja\u017ani. Karton z ksi\u0105\u017ckami zostaje zaklejony r\u00f3\u017cow\u0105 ta\u015bm\u0105 klej\u0105c\u0105. Obok podpisu wida\u0107 dwa mokre \u015blady \u0142ez. Najtrudniejsze do spakowania s\u0105 kubki. Trzeba by\u0107 bardzo ostro\u017cnym, uk\u0142ada\u0107 je w odpowiedni spos\u00f3b, owija\u0107 gazet\u0105, wpycha\u0107 wat\u0119. Najtrudniejsze jest nieczytanie napis\u00f3w, niepatrzenie na br\u0105zowe obw\u00f3dki po herbacie. Emilka nigdy nie pija herbaty, potrafi za to wypi\u0107 pi\u0119\u0107 kaw dziennie. Ziarna kupuje w ma\u0142ych eleganckich sklepikach, gdzie u\u015bmiechni\u0119te panie bez zaj\u0105kni\u0119cia prosz\u0105 o ogromne sumy za malutkie torebki kawy. Pr\u00f3bowa\u0142a zarazi\u0107 t\u0105 mi\u0142o\u015bci\u0105 przyjaci\u00f3\u0142k\u0119, pr\u00f3bowa\u0142a te\u017c sama pokocha\u0107 herbat\u0119. Nigdy si\u0119 jej nie uda\u0142o. W tamten dzie\u0144 pi\u0142a kaw\u0119 z nowej edycji smak\u00f3w \u015bwi\u0105tecznych, z radia s\u0105czy\u0142y si\u0119 resztki kol\u0119d przeplatane z nowymi hitami. Emilka kiwa\u0142a g\u0142ow\u0105 w rytm muzyki, u\u015bmiecha\u0142a si\u0119 pod nosem my\u015bl\u0105c o pierwszym zaliczonym egzaminie. Min\u0119\u0142o par\u0119 minut, zanim zauwa\u017cy\u0142a, \u017ce Klara wr\u00f3ci\u0142a. Zawo\u0142a\u0142a j\u0105 rado\u015bnie, ale przyjaci\u00f3\u0142ka nie zareagowa\u0142a. W pierwszym momencie nie zorientowa\u0142a si\u0119, \u017ce co\u015b jest nie tak, dopiero po chwili postanowi\u0142a sprawdzi\u0107, co si\u0119 dzieje. Klara zdawa\u0142a si\u0119 taka malutka na ogromnym \u0142\u00f3\u017cku. Ca\u0142e jej cia\u0142o trz\u0119s\u0142o si\u0119 od p\u0142aczu, g\u0142ow\u0119 mia\u0142a schowan\u0105 w poduszk\u0119. Emilka zamar\u0142a w progu, Klara nigdy nie p\u0142aka\u0142a.<\/p>\n
![\"\"](\"https:\/\/e-polish.eu\/blog\/wp-content\/uploads\/2020\/03\/coffee-1711431_1920-1280x719.jpg\")
<\/p>\n
Tamtego wieczoru Klara powiedzia\u0142a jej, \u017ce rozsta\u0142a si\u0119 Ma\u0107kiem, nie powiedzia\u0142a dlaczego. Emilka nie pyta\u0142a, czeka\u0142a a\u017c przyjaci\u00f3\u0142ka sama jej powie, czeka\u0142a przez par\u0119 dni, nie pyta\u0142a o nic. Da\u0142a je przestrze\u0144, czas na przemy\u015blenie, czas na zebranie si\u0119 w sobie. Nie chcia\u0142a jej pogania\u0107, wyci\u0105ga\u0107 na si\u0142\u0119 informacji. Klara nie porusza\u0142a tematu, coraz mniej si\u0119 odzywa\u0142a, coraz cz\u0119\u015bciej m\u00f3wi\u0142a, \u017ce chce zosta\u0107 sama. Emilka nie mog\u0142a znie\u015b\u0107 atmosfery w mieszkaniu, ka\u017cde zaproszenie, ka\u017cde spotkanie, ka\u017cd\u0105 okazj\u0119 do wyj\u015bcia przyjmowa\u0142a z wdzi\u0119czno\u015bci\u0105, coraz mniej rozmawia\u0142y. Wydawa\u0142o si\u0119 jej, \u017ce to chwilowe, \u017ce gdy smutek zostanie przetrawiony, wszystko b\u0119dzie dobrze.
\nKud\u0142acz zn\u00f3w drapie w szyb\u0119, gdy wpuszcza go do \u015brodka prycha na ni\u0105 g\u0142o\u015bno i odchodzi na drugi koniec mieszkania. Chyba nigdy jej nie lubi\u0142, odk\u0105d Klara znalaz\u0142a go w \u015bmietniku przy ich ulicy. Przynios\u0142a go w pierwszym miesi\u0105cu ich wsp\u00f3lnego mieszkania, otuli\u0142a r\u0119czniczkiem i z zachwytem wpatrywa\u0142a si\u0119 w jego z\u0142o\u015bliwe oczka. Emilka cicho pomy\u015bla\u0142a, \u017ce tak brzydkiego kota, to sama by si\u0119 stara\u0142a pozby\u0107. Przez dwa dni zastanawia\u0142a si\u0119, jak powiedzie\u0107 Klarze, \u017ce on nie mo\u017ce z nimi zosta\u0107, trzeciego dnia rano, przy \u015bniadaniu ju\u017c zabiera\u0142a si\u0119 do ci\u0119\u017ckiej przemowy, gdy kot wskoczy\u0142 jej na kolana.
\n– A co ty robisz Kud\u0142aczu? \u2013 zapyta\u0142a wtedy
\nRozsiad\u0142 si\u0119 wygodnie i zacz\u0105\u0142 cicho mrucze\u0107, ocieraj\u0105c si\u0119 o ni\u0105 g\u0142ow\u0105.
\n– Kud\u0142acz to ca\u0142kiem dobre imi\u0119 dla kota \u2013 Klara przyjrza\u0142a mu si\u0119 z przechylon\u0105 g\u0142ow\u0105 \u2013 chyba powinny\u015bmy go tak nazwa\u0107.
\nTo by\u0142 pierwszy i ostatni dzie\u0144, gdy Kud\u0142acz zdawa\u0142 si\u0119 j\u0105 lubi\u0107. Teraz patrzy na ni\u0105 nienawistnym spojrzeniem, na ka\u017cdym kroku oskar\u017ca j\u0105 za to, \u017ce zostali we dwoje. Przywo\u0142uje go do siebie, bierze w ramiona, wdycha jego ciep\u0142y, domowy zapach, \u0142zy p\u0142yn\u0105 jej po policzkach, bo to prawda, to jej wina, \u017ce zostali we dwoje. Kud\u0142acz nie czuje powagi sytuacji, wierci si\u0119, a gdy to nie pomaga, lekko gryzie j\u0105 w d\u0142o\u0144. Tym razem ucieka na balkon.
\nEmilka pami\u0119ta ka\u017cdy szczeg\u00f3\u0142 tamtego dnia. Czwartek, dok\u0142adnie dwa tygodnie temu. Wr\u00f3ci\u0142a do domu zaraz po zaj\u0119ciach, \u017ceby przebra\u0107 si\u0119 na imprez\u0119. Ca\u0142y pok\u00f3j wype\u0142nia\u0142y pud\u0142a, Klara siedzia\u0142a po\u015brodku, na pod\u0142odze. Cho\u0107 twarz mia\u0142a spuchni\u0119t\u0105 i czerwon\u0105, ruchy mia\u0142a spokojne. Emilka wesz\u0142a do pokoju, pakuj\u0105ca si\u0119 nawet nie podnios\u0142a wzroku. Dziewczyna podbieg\u0142a do niej, chwyci\u0142a j\u0105 za r\u0119k\u0119, z d\u0142oni wyrwa\u0142a jej fio\u0142kow\u0105 bluz\u0119.
\n– Co ty robisz?! \u2013 krzykn\u0119\u0142a dziwnym, cienkim g\u0142osem.
\n– Papapakuj\u0119 si\u0119 \u2013 wydusi\u0142a z siebie Klara
\n– Dlaczego to robisz, przesta\u0144, przesta\u0144!
\nNie przesta\u0142a, gdy spakowa\u0142a wszystko usiad\u0142y przy stole. Emilka chcia\u0142a rozmawia\u0107, ale ju\u017c si\u0119 nie da\u0142o, Klara ju\u017c si\u0119 zamkn\u0119\u0142a. Zawsze taka by\u0142a, nie umia\u0142a wybacza\u0107, gdy kto\u015b j\u0105 zrani\u0142, umia\u0142a za to odtr\u0105ca\u0107 ludzi.
\n– Dlaczego nie by\u0142o ci\u0119 przy mnie? Potrzebowa\u0142am ci\u0119 bardzo, wiedzia\u0142a\u015b?
\nEmilka wiedzia\u0142a, wiedzia\u0142a, \u017ce zostawi\u0142a przyjaci\u00f3\u0142k\u0119 sam\u0105, bez nikogo na \u015bwiecie, nie wiedzia\u0142a tylko, dlaczego to zrobi\u0142a. Nagle przesta\u0142a rozumie\u0107, dlaczego ucieka\u0142a, dlaczego nie pyta\u0142a, dlaczego nie ociera\u0142a \u0142ez z policzk\u00f3w Klary.
\n– B\u0119dziesz umia\u0142a si\u0119 kiedy\u015b jeszcze ze mn\u0105 przyja\u017ani\u0107?
\nKiwn\u0119\u0142a g\u0142ow\u0105.
\n– Dam ci tyle czasu, ile b\u0119dziesz potrzebowa\u0142a\u2026<\/p>\n
![\"\"](\"https:\/\/e-polish.eu\/blog\/wp-content\/uploads\/2020\/03\/boxes-3992896_1920-1280x853.jpg\")
<\/p>\n
Ostatnie drobiazgi l\u0105duj\u0105 w kartonach, mieszkanie jest puste, jakby nikt nigdy w nim nie mieszka\u0142. Emilka siada przy drzwiach wyj\u015bciowych, kot kr\u0105\u017cy po mieszkaniu, szukaj\u0105c \u015blad\u00f3w minionego roku. Dzwoni telefon. Odbieraj\u0105c go Emilka wci\u0105\u017c ma przed oczami obraz Klary opuszczaj\u0105cej ich mieszkanie.
\n– Przyjad\u0119, pomog\u0119 Ci z pakowaniem. B\u0119d\u0119 za p\u00f3\u0142 godziny.
\nTym razem odzywa si\u0119. Nie dlatego, \u017ce jest lepiej, dlatego, \u017ce nie chce straci\u0107 kolejnych wa\u017cnych dla siebie os\u00f3b. Dlatego, \u017ce o tych, kt\u00f3rzy jej zostali musi zadba\u0107 najlepiej, jak umie.
\n– Dzi\u0119kuj\u0119 \u2013 szepcze cicho.
\n– Ona wr\u00f3ci Emilko, takie przyja\u017anie jak wasza nigdy nie rozpadaj\u0105 si\u0119 na zawsze.<\/p>\n
Autor: Julia Stempek<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Ca\u0142y pok\u00f3j wype\u0142niaj\u0105 pud\u0142a. Jest ich kilkana\u015bcie, mo\u017ce wi\u0119cej, wszystkie w wyblak\u0142ym br\u0105zowym kolorze, wszystkie otwarte, wyczekuj\u0105ce. Wi\u0119kszo\u015b\u0107 z nich […]<\/p>\n","protected":false},"author":7909,"featured_media":1293,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_uag_custom_page_level_css":"","site-sidebar-layout":"default","site-content-layout":"","ast-site-content-layout":"default","site-content-style":"default","site-sidebar-style":"default","ast-global-header-display":"","ast-banner-title-visibility":"","ast-main-header-display":"","ast-hfb-above-header-display":"","ast-hfb-below-header-display":"","ast-hfb-mobile-header-display":"","site-post-title":"","ast-breadcrumbs-content":"","ast-featured-img":"","footer-sml-layout":"","ast-disable-related-posts":"","theme-transparent-header-meta":"","adv-header-id-meta":"","stick-header-meta":"","header-above-stick-meta":"","header-main-stick-meta":"","header-below-stick-meta":"","astra-migrate-meta-layouts":"default","ast-page-background-enabled":"default","ast-page-background-meta":{"desktop":{"background-color":"","background-image":"","background-repeat":"repeat","background-position":"center center","background-size":"auto","background-attachment":"scroll","background-type":"","background-media":"","overlay-type":"","overlay-color":"","overlay-opacity":"","overlay-gradient":""},"tablet":{"background-color":"","background-image":"","background-repeat":"repeat","background-position":"center center","background-size":"auto","background-attachment":"scroll","background-type":"","background-media":"","overlay-type":"","overlay-color":"","overlay-opacity":"","overlay-gradient":""},"mobile":{"background-color":"","background-image":"","background-repeat":"repeat","background-position":"center center","background-size":"auto","background-attachment":"scroll","background-type":"","background-media":"","overlay-type":"","overlay-color":"","overlay-opacity":"","overlay-gradient":""}},"ast-content-background-meta":{"desktop":{"background-color":"var(--ast-global-color-5)","background-image":"","background-repeat":"repeat","background-position":"center center","background-size":"auto","background-attachment":"scroll","background-type":"","background-media":"","overlay-type":"","overlay-color":"","overlay-opacity":"","overlay-gradient":""},"tablet":{"background-color":"var(--ast-global-color-5)","background-image":"","background-repeat":"repeat","background-position":"center center","background-size":"auto","background-attachment":"scroll","background-type":"","background-media":"","overlay-type":"","overlay-color":"","overlay-opacity":"","overlay-gradient":""},"mobile":{"background-color":"var(--ast-global-color-5)","background-image":"","background-repeat":"repeat","background-position":"center center","background-size":"auto","background-attachment":"scroll","background-type":"","background-media":"","overlay-type":"","overlay-color":"","overlay-opacity":"","overlay-gradient":""}},"footnotes":""},"categories":[1965],"tags":[2561,2625,3051,3083,3451,3475,3565,3637,3639],"class_list":["post-1755","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-opowiadanie-na-kazdy-miesiac","tag-klotnia","tag-kot","tag-opowiadanie","tag-pakowanie","tag-przeprowadzka","tag-przyjazn","tag-rozstanie","tag-smutek","tag-smutne-opowiadanie"],"aioseo_notices":[],"uagb_featured_image_src":{"full":["https:\/\/e-polish.eu\/sklep\/wp-content\/uploads\/2019\/01\/2-1.jpg",1918,341,false],"thumbnail":["https:\/\/e-polish.eu\/sklep\/wp-content\/uploads\/2019\/01\/2-1-150x150.jpg",150,150,true],"medium":["https:\/\/e-polish.eu\/sklep\/wp-content\/uploads\/2019\/01\/2-1-300x53.jpg",300,53,true],"medium_large":["https:\/\/e-polish.eu\/sklep\/wp-content\/uploads\/2019\/01\/2-1-768x137.jpg",768,137,true],"large":["https:\/\/e-polish.eu\/sklep\/wp-content\/uploads\/2019\/01\/2-1-1024x182.jpg",1024,182,true],"1536x1536":["https:\/\/e-polish.eu\/sklep\/wp-content\/uploads\/2019\/01\/2-1-1536x273.jpg",1536,273,true],"2048x2048":["https:\/\/e-polish.eu\/sklep\/wp-content\/uploads\/2019\/01\/2-1.jpg",1918,341,false],"page-small":["https:\/\/e-polish.eu\/sklep\/wp-content\/uploads\/2019\/01\/2-1-210x297.jpg",210,297,true],"woocommerce_thumbnail":["https:\/\/e-polish.eu\/sklep\/wp-content\/uploads\/2019\/01\/2-1-300x53.jpg",300,53,true],"woocommerce_single":["https:\/\/e-polish.eu\/sklep\/wp-content\/uploads\/2019\/01\/2-1-300x53.jpg",300,53,true],"woocommerce_gallery_thumbnail":["https:\/\/e-polish.eu\/sklep\/wp-content\/uploads\/2019\/01\/2-1-100x100.jpg",100,100,true],"lws_wr_thumbnail":["https:\/\/e-polish.eu\/sklep\/wp-content\/uploads\/2019\/01\/2-1-96x17.jpg",96,17,true],"lws_wr_thumbnail_small":["https:\/\/e-polish.eu\/sklep\/wp-content\/uploads\/2019\/01\/2-1-42x7.jpg",42,7,true]},"uagb_author_info":{"display_name":"Julia Stempek","author_link":"https:\/\/e-polish.eu\/sklep\/blog\/author\/jstempek\/"},"uagb_comment_info":0,"uagb_excerpt":"Ca\u0142y pok\u00f3j wype\u0142niaj\u0105 pud\u0142a. Jest ich kilkana\u015bcie, mo\u017ce wi\u0119cej, wszystkie w wyblak\u0142ym br\u0105zowym kolorze, wszystkie otwarte, wyczekuj\u0105ce. Wi\u0119kszo\u015b\u0107 z nich […]","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/e-polish.eu\/sklep\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1755","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/e-polish.eu\/sklep\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/e-polish.eu\/sklep\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/e-polish.eu\/sklep\/wp-json\/wp\/v2\/users\/7909"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/e-polish.eu\/sklep\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1755"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/e-polish.eu\/sklep\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1755\/revisions"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/e-polish.eu\/sklep\/wp-json\/wp\/v2\/media\/1293"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/e-polish.eu\/sklep\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1755"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/e-polish.eu\/sklep\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1755"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/e-polish.eu\/sklep\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1755"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}