Z pewnością nie raz podczas zajęć z języka polskiego jako obcego nawiedziła Twą głowę, drogi czytelniku, myśl, że w zasadzie nic nie jest Cię już w stanie zaskoczyć. Nie raz, bo co jakiś czas owo zaskoczenie uderza bowiem ponownie. I ponownie, a jakże, z siłą wodospadu. Brzmi znajomo?
Przełom sierpnia i września to ten moment w roku, gdy nasze nauczycielskie kalendarze wypełniają się nowymi kursami i lekcjami indywidualnymi. Zastanawiamy się, czy kontynuować rytm z poprzedniego roku szkolnego, czy może podjąć się nowych wyzwań? Dla niektórych z nas zmiana oznacza uczenie polskiego jako obcego i polskiego jako drugiego języka na kursach intensywnych, nie semestralnych jak dotychczas. Dla innych będzie to uczenie grup wiekowych, z którymi do tej pory nie pracowaliśmy.
Uczyć się – nauczyć się. Pod koniec semestru nadchodzi dzień, w którym to po kolei siadam twarzą
w twarz z moimi studentami podczas egzaminu z języka polskiego jako obcego. Dociekam wtedy, nieco
się z nimi przekomarzając: „Uczyli się Państwo?” Pytanie w zasadzie retoryczne, na które odpowiedź
jest zawsze taka sama, podobnie jak temperatura na równiku. Moje dalsze drążenie tematu zazwyczaj
zbija ich nieco z tropu. „A nauczyli się Państwo?” Niby takie krótkie, z pozoru mogące nawet nic nie
znaczyć „na-”, a w jakże znacznym stopniu wpływające na rzeczywistość. I ocenę z egzaminu, rzecz
jasna. W jaki sposób wytłumaczyć w przystępny sposób różnicę między tymi dwiema formami?
Uczyć się – nauczyć się. Pod koniec semestru nadchodzi dzień, w którym to po kolei siadam twarzą
w twarz z moimi studentami podczas egzaminu z języka polskiego jako obcego. Dociekam wtedy, nieco
się z nimi przekomarzając: „Uczyli się Państwo?” Pytanie w zasadzie retoryczne, na które odpowiedź
jest zawsze taka sama, podobnie jak temperatura na równiku. Moje dalsze drążenie tematu zazwyczaj
zbija ich nieco z tropu. „A nauczyli się Państwo?” Niby takie krótkie, z pozoru mogące nawet nic nie
znaczyć „na-”, a w jakże znacznym stopniu wpływające na rzeczywistość. I ocenę z egzaminu, rzecz
jasna. W jaki sposób wytłumaczyć w przystępny sposób różnicę między tymi dwiema formami?
Nie okłamujmy się. Już wszyscy myślimy tylko o wakacjach. Myśl o urlopie praktycznie trzyma nas przy życiu. Ostatnie tygodnie roku
Pierwsza lekcja języka polskiego jako obcego to moment kluczowy dla uczniów. Lekko zestresowani czekają w ławkach, nauczyciel wchodzi do sali z uśmiechem i… mówi tylko po polsku. Tak, dobrze czytasz – tylko po polsku. Zero angielskiego, niemieckiego, francuskiego czy hiszpańskiego. Bezpośrednia ekspozycja w czystej postaci.
Brzmi jak szaleństwo? Tylko na początku. Bo choć taka lekcja może budzić lekki niepokój (zarówno u nauczyciela, jak i u uczniów), to korzyści, jakie za sobą niesie, są naprawdę warte tego chwilowego stresu.
Kiedy myślimy o wyzwaniach, z którymi wiąże się nauczanie online, jednym z pierwszych rodzących się pytań jest “Co z moimi materiałami?”, “Czy da się je jakoś wykorzystać, by wciąż pozostały atrakcyjne?”. Następnie zastanawiamy się, jak zaangażować uczniów w czasie aktywności online, by się nie nudzili, nie wyłączali lub co gorsza nie przeglądali mediów społecznościowych w drugiej karcie. A co jeżeli ich uwaga już uciekła, jak przywołać ją z powrotem, by ponownie zainteresowali się lekcją? Na te pytania postaramy się odpowiedzieć w dzisiejszym wpisie.
Podczas nauki języka polskiego jako obcego narzędnik jest jednym z pierwszych wprowadzanych przypadków.
Jak zawsze jednak przy uczeniu nowych form musimy zadać sobie pytania: w jakim kontekście będziemy je wprowadzać, czyli po co uczeń ma je znać i do czego będzie ich używać?
Czy zajęcia powtórkowe są skazane na nudę? W lekcji z wampirem, pokażemy Wam, jak sprawić, by powtórka była dynamiczna i
Po opanowaniu czasu teraźniejszego i zawiłości czasu przeszłego, nadchodzi moment, by wprowadzić uczniów w przyszłość – dosłownie i w przenośni!
Święty Mikołaj jest jedną z najbardziej rozpoznawalnych postaci na świecie. Choć w wielu krajach prezenty rozdaje się dopiero w Boże
Wiosna, to idealny moment na wielkie porządki! Oprócz tych mieszkaniowych, namawiam Was do „odkurzenia” podstaw Waszej codziennej praktyki lektorskiej, które w zabieganym życiu codziennym można czasem stracić z oczu.
