Reakcje studentów na to polecenie są zazwyczaj takie same. Najpierw zdumienie, niedowierzanie we własne możliwości, obawa. Z rzadka tylko na którejś twarzy można dostrzec nieśmiały entuzjazm. Za to po skończonych zajęciach twarze uczniów są uśmiechnięte lub zamyślone, ale nieodmiennie promienieje z nich satysfakcja. Co za zadanie rodzi tak różne emocje? Oczywiście pisanie poezji. Własnej poezji.
Amerykańska piosenkarka R&B oraz pianistka Vivian Green powiedziała kiedyś, że „W życiu nie chodzi o to, aby czekać, aż burza minie. Chodzi o to, by nauczyć się tańczyć w deszczu.” Na samo wspomnienie tych słów przychodzą mi do głowy moi studenci języka polskiego, próbujący uniknąć zderzenia ze spadającymi z nieba cytrynami. A powinni przecież je łapać i robić lemoniadę. Myślisz pewnie, drogi Czytelniku, co ma piernik…?
Proces nauczania i uczenia się języka polskiego jako obcego można porównywać do wielu różnych rzeczy. Metafory takie jak droga czy drabina inspirują i motywują zarówno studentów, jak i nas, nauczycieli. Dzięki swojej obrazowości stanowią proste odzwierciedlenie naszych wysiłków i starań, których zwieńczeniem jest komunikacja po polsku. Porównania, figury i obrazy są świetnym uzupełnieniem słów i gestów. Dziś chcę do tej listy dodać spiralę – drogę, która jednocześnie wraca i wciąż pnie się w górę. Pokażę Wam, że seria podręczników „POLSKI krok po kroku” realizuje założenia spiralnego nauczania, nomen omen, podręcznikowo.
Pierwszym zadaniem ucznia jpjo na niższych poziomach zaawansowania jest uszeregowanie nazw kolorów w kolejności pojawiania się ich w nagraniu. Podczas drugiego słuchania proponujemy kolejne ćwiczenie: uczeń łączy kolor z odpowiednim słowem, które słyszy przy danej barwie. Na wyższych poziomach ćwiczenie to warto nieco zmienić i zamiast listy słów kluczowych podać całe wyrażenia wprowadzone na poprzednim etapie, czyli np. nie przykuwa uwagi, pobudza apetyt, wprawia w dobry nastrój itp.
Z pewnością nie raz podczas zajęć z języka polskiego jako obcego nawiedziła Twą głowę, drogi czytelniku, myśl, że w zasadzie nic nie jest Cię już w stanie zaskoczyć. Nie raz, bo co jakiś czas owo zaskoczenie uderza bowiem ponownie. I ponownie, a jakże, z siłą wodospadu. Brzmi znajomo?
Przełom sierpnia i września to ten moment w roku, gdy nasze nauczycielskie kalendarze wypełniają się nowymi kursami i lekcjami indywidualnymi. Zastanawiamy się, czy kontynuować rytm z poprzedniego roku szkolnego, czy może podjąć się nowych wyzwań? Dla niektórych z nas zmiana oznacza uczenie polskiego jako obcego i polskiego jako drugiego języka na kursach intensywnych, nie semestralnych jak dotychczas. Dla innych będzie to uczenie grup wiekowych, z którymi do tej pory nie pracowaliśmy.
Uczyć się – nauczyć się. Pod koniec semestru nadchodzi dzień, w którym to po kolei siadam twarzą
w twarz z moimi studentami podczas egzaminu z języka polskiego jako obcego. Dociekam wtedy, nieco
się z nimi przekomarzając: „Uczyli się Państwo?” Pytanie w zasadzie retoryczne, na które odpowiedź
jest zawsze taka sama, podobnie jak temperatura na równiku. Moje dalsze drążenie tematu zazwyczaj
zbija ich nieco z tropu. „A nauczyli się Państwo?” Niby takie krótkie, z pozoru mogące nawet nic nie
znaczyć „na-”, a w jakże znacznym stopniu wpływające na rzeczywistość. I ocenę z egzaminu, rzecz
jasna. W jaki sposób wytłumaczyć w przystępny sposób różnicę między tymi dwiema formami?
Uczyć się – nauczyć się. Pod koniec semestru nadchodzi dzień, w którym to po kolei siadam twarzą
w twarz z moimi studentami podczas egzaminu z języka polskiego jako obcego. Dociekam wtedy, nieco
się z nimi przekomarzając: „Uczyli się Państwo?” Pytanie w zasadzie retoryczne, na które odpowiedź
jest zawsze taka sama, podobnie jak temperatura na równiku. Moje dalsze drążenie tematu zazwyczaj
zbija ich nieco z tropu. „A nauczyli się Państwo?” Niby takie krótkie, z pozoru mogące nawet nic nie
znaczyć „na-”, a w jakże znacznym stopniu wpływające na rzeczywistość. I ocenę z egzaminu, rzecz
jasna. W jaki sposób wytłumaczyć w przystępny sposób różnicę między tymi dwiema formami?
Nie okłamujmy się. Już wszyscy myślimy tylko o wakacjach. Myśl o urlopie praktycznie trzyma nas przy życiu. Ostatnie tygodnie roku
Pierwsza lekcja języka polskiego jako obcego to moment kluczowy dla uczniów. Lekko zestresowani czekają w ławkach, nauczyciel wchodzi do sali z uśmiechem i… mówi tylko po polsku. Tak, dobrze czytasz – tylko po polsku. Zero angielskiego, niemieckiego, francuskiego czy hiszpańskiego. Bezpośrednia ekspozycja w czystej postaci.
Brzmi jak szaleństwo? Tylko na początku. Bo choć taka lekcja może budzić lekki niepokój (zarówno u nauczyciela, jak i u uczniów), to korzyści, jakie za sobą niesie, są naprawdę warte tego chwilowego stresu.
Kiedy myślimy o wyzwaniach, z którymi wiąże się nauczanie online, jednym z pierwszych rodzących się pytań jest “Co z moimi materiałami?”, “Czy da się je jakoś wykorzystać, by wciąż pozostały atrakcyjne?”. Następnie zastanawiamy się, jak zaangażować uczniów w czasie aktywności online, by się nie nudzili, nie wyłączali lub co gorsza nie przeglądali mediów społecznościowych w drugiej karcie. A co jeżeli ich uwaga już uciekła, jak przywołać ją z powrotem, by ponownie zainteresowali się lekcją? Na te pytania postaramy się odpowiedzieć w dzisiejszym wpisie.
Podczas nauki języka polskiego jako obcego narzędnik jest jednym z pierwszych wprowadzanych przypadków.
Jak zawsze jednak przy uczeniu nowych form musimy zadać sobie pytania: w jakim kontekście będziemy je wprowadzać, czyli po co uczeń ma je znać i do czego będzie ich używać?
